Home
Missie van de Centrumkerk

ter Overdenking
Kidsclub
Geschiedenis
Jongeren hoek Stonfutu's belicht
Hulp gevraagd
Email ons
Aktueel

Foto's

Links
Kerkdiensten


Stonfutu's belicht

Carmelita  Yvonne Tjin
Geboren 1-4-1944  te  Paramaribo

Na een lange rustperiode belichten wij weer  een stonfutu, niet dat ze er niet zijn, maar gewoon vanwege gebrek aan  menskracht om personen te gaan interviewen. Dit keer hebben wij voor het voetlicht gehaald; Carmelita meer bekend als juffrouw Tjin van de Zondagschool.
Een taak die ze vanaf 1964 vervult voor de Centrumkerk. Direct na haar belijdenis in maart 1964 werd ze gevraagd door de toenmalige zondagschoolleidster Zr. I . Nelson om haar te komen assisteren. Een taak die ze tot de dag van vandaag vervult met veel liefde en overgave.  Vandaar dat de Hervormde Gemeente van Paramaribo- wijk Centrum, haar bij 30 jaar Onafhankelijkheid van Suriname heeft voorgedragen voor een onderscheiding, die ze ook heeft mogen krijgen voor 41 jaar onafgebroken trouwe dienst.
Een onderscheiding waar ze trots op is, maar haar wel heel wat hectische momenten heeft bezorgd, want ze werd pas laat de middag ervoor in kennis gesteld door het kabinet van de President van  Suriname. In ieder geval zag ze er stralend uit op die bewuste dag, want ik was erbij.
Op de vraag “hoe was het toen jij op de zondagschool zat” antwoorde ze:

  1. Vroeger werd er gevolgd in het gebouw waar nu het Ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling staat  aan de Herenstraat. Er waren zes klassen van ongeveer 30 kinderen per klas m .a.w. bijkans 180 kinderen. De juffrouw/meneer ging met de klas mee tot de zesde klas en dan begonnen ze weer met een eerste klas. Het was wel centraal dus alle Hervormde kinderen moesten daar naar toe.

Andere leerkrachten die zij zich kon herinneren waren : Br. Relyveld, Zr. I Nelson, Zr . Barend, Zr. De Vries, Zr. Gouvernante, Zr. Tjin A Lin.. (Opm.- Haar moeder, die intussen  88 jaar is moest inspringen voor sommige namen; bewonderenswaardig geheugen had ze).
Om de kinderen te stimuleren werden er kleine plaatjes uitgedeeld met bijbelse figuren; had je er drie dan kon je het inruilen voor een groter plaatje. De bijbel werd ook niet zomaar gegeven, de kinderen moesten wel regelmatig aanwezig zijn en vragen eerst beantwoorden. De opzet was wel nagenoeg als hoe het nu aan toe gaat. Toneelspel  werd wel  vaker opgevoerd dan nu op de  feestdagen in Ons Huis en soms in de Kerk. Tijdens kerst werd er een echte denneboom geplaatst met echte kaarsen erin. Een ouderling moest dan elke keer met een spons de brandende takken doven. Erg spannend vonden ze het toen, als er een tak vlam vatte. In die tijd  was er kerkdienst de eerste en derde zondag van de maand in de ochtenduren en de andere zondagen in de late middag. Elke derde zondag gingen zij dan naar de kerk, want dan was er een gezinsdienst. De zondagschool was van 10-11 uur, terwijl de kerk wel om 9 uur begon, dus ouders moesten speciaal terugkomen om de kinderen op te halen. Uitstapjes werden ook wel gemaakt, maar niet te ver buiten de stad. Er werd ook toen speciaal gecollecteerd voor melaatsenpaviljoen Groot Chatillon.

Op de vraag “hoe het was toen ze dan juffrouw  werd”  antwoorde ze:
-De opkomst werd toen al minder, omdat de verschillende wijken hun eigen gebouw kregen, maar toch een respectabel aantal kinderen in  de jaren zestig en begin zeventig. De zondagschool werd toen gehouden in Ons Huis in de beneden en bovenzaal, respectievelijk 2 om 2 klassen. De uren van de zondagschool werden gelijk getrokken met de uren van de kerkdienst en de middagdiensten werden ook afgeschaft. De opzet was ook hetzelfde. Ds. Jukema’s vrouw kwam regelmatig helpen  en er werden ook nieuwe liedjes geoefend.
In de jaren tachtig begon het af te nemen en in de negentiger jaren nog meer. Ze denkt dat het komt doordat er veel meer aktiviteiten en sport  zijn bij gekomen voor de kinderen. Ook de ouders hebben andere bezigheden en kunnen de kinderen niet brengen. Verder denkt ze ook dat er nieuwe aktiviteiten moeten worden ontplooid binnen de zondagschool om het aantrekkelijk te maken.
Momenteel zijn er twee groepen nl. 5-9 jaar en 10-12 jaar. De afgelopen periode heeft ze ondersteuning gehad van o.a. Zr. Hofman, Zr. Alvares, Zr. Goudzand en later van  gezusters  Sield, Nancy, Zr. Lang, Rachel, Br.Fred

Met de aanschaf van moderne audio en visuele middelen hoopt ze dat de opkomst beter zal worden. Er zal ook naar worden gewerkt om meer toneelopvoeringen te hebben en muziekoptredens van de zondagschool leerlingen.
Ze doet een beroep op de nieuwe catechisanten om nu alvast, desnoods een keer per maand ondersteuning te geven, misschien dat ze na hun belijdenis dan verder gaan.
Op de vraag “hoe ze denkt over een andere dag” is ze resoluut; de ouders moeten eerst gevraagd worden, middels een enquette.

Toen ik haar ook vroeg of er een uitwisseling was tussen de zondagscholen; zij ze dat het een keer is gedaan. Ze vindt het een goed idee om het wederom te proberen.

Intussen is het al langer dan een uur dat ik bezig ben haar te interviewen, wat niet in de ‘planning’ was, maar het was aangenaam om die oude torie’s weer te horen en ook andere van haar moeder op de achtergrond en zo neem ik afscheid van Carmelita met een zakje snoep voor de kinderen en voor mij.

 

C.Wijngaarde


   
 
 
Design & Hosting by Spang Makandra