Home
Missie van de Centrumkerk

ter Overdenking
Kidsclub
Geschiedenis
Jongeren hoek Stonfutu's belicht
Hulp gevraagd
Email ons
Aktueel

Foto's

Links
Kerkdiensten


Klik hier voor een slideshow "The Book of Life"

Ter overdenking - Archief

De Hervormde Gemeente(HG) op een kruispunt.
(Bewerkte versie van artikel dat verschenen is in Hervormd Suriname). Deze visie is niet de mening van de wijkkerkeraad Centrum of Centrale kerkeraad, maar is een persoonlijke visie gebaseerd op de ervaringen die zijn opgedaan de afgelopen jaren op bestuurlijk nivo, zowel op wijk- en centrale kerkeraads nivo. Ook zijn mijn persoonlijke ervaringen meegenomen op het bestuurlijk nivo. Hopelijk dat dit stuk een aanzet zal zijn voor verdere discussie binnen de gemeente op dit gebied.

De brede weg naar het kruispunt.
Geloofsgebied
De positie van de traditionele kerken in Suriname heeft de afgelopen jaren een geduchte ‘concurrentie’ ondervonden van de zogenaamde vrije evangelisatie gemeenten(VEG), die een grotere aantrekkingskracht hebben op jongeren en personen die de traditionele kerken niet meer bezochten. Of is het juist een goede ontwikkeling?De Hervormde leer wat houdt dat nog in Vanuit Nederland krijgen wij mee dat als het ware de Hervormde leer niet meer bestaat, maar de ‘Protestantse’ leer ( combinatie Hervormde-, Gereformeerde- en Lutherse leer). De vraag ‘wat is ons officieel standpunt t.a.v. onze deelname aan de IRIS’ blijft ook uit. De RK kerk participeert wel officieel binnen de IRIS. Kortom, een pas op de plaats is gewenst voor de HG om na te gaan en waar naartoe wil.

Bestuur en Beheer infrastruktuur en eigendommen
U behoeft niet een te zijn om te weten dat het beter kan op dit gebied met de HG. Ordinanties, regels en al wat er niet nog aanwezig is, die tientallen jaren geleden zijn opgesteld door mensen, worden zoals het ook ongeveer 2000 jaren geleden was, beschouwd als ‘ wetten van Jezus heeft geleerd om menselijke regels en wetten na te leven, als het ten dienste is de ontwikkeling van de christelijke leer, het individu en de gemeenschap. De kerk kan al lang niet meer worden bestuurd worden, zonder economische en management principes toe te passen zoals die worden gehanteerd binnen bedrijven.

Voor het kruispunt
De vraag die ik mij en u zich ook zou moeten stellen is: “is het nu niet de hoogste tijd dat de HG zich gaat buigen over een andere koers?” Moeten wij linksaf, rechtdoor of rechtsaf. Terugkeren en stil blijven staan zijn geen optie. Op welke manier gaan wij gezamenlijk in de bus de koers bepalen? Gemakkelijk zal het niet zijn om de juiste weg te vinden, maar één ding is zeker en dat is, dat het de richting zal moeten zijn naar de enge poort over de smalle weg. Er zijn al enige stappen gezet in die richting. Het is aan u om die ondersteuning te geven, want anderen willen op de brede weg blijven. Het kruis zullen wij tegenkomen, maar erna zullen wij ook het leven krijgen.(voor de Hervormde Gemeente).

Gezegend Paasfeest.

Br. C. Wijngaarde



------------------------------------------------

 

"Moderne protestantisme verliest Schrift als referentiepunt"

Het gebruik van de Bijbel als beroepsinstantie is in de huidige protestantse theologie in een crisis geraakt. "Het is de dood in de pot voor het protestantisme als de Bijbel wordt overgelaten aan specialisten die zich geen theoloog willen noemen."

Dat stelt prof. dr. C. van der Kooi in zijn nieuwste boek "Tegenwoordigheid van Geest. Verkenningen op het gebied van de leer van de Heilige Geest" (uitg. Kok, Kampen).

Het beroep op de Bijbel is in diskrediet geraakt, zo stelt hij vast. De Bijbel is ook voor veel theologen geen referentiepunt meer. "Het kan ertoe leiden dat de Bijbel als thema en bron in het geheel niet meer aan de orde komt. Het is te problematisch, en zo kan het gebeuren dat in recente conferenties in ons land over protestantisme de Bijbel in het geheel niet wordt gethematiseerd. De beantwoording van de vraag wat protestantisme is wordt overgelaten aan sociologen, filosofen en systematisch-theologen. Kennelijk is de verlegenheid te groot. Het pessimisme inzake de Bijbel is zeer snel en eigenlijk nog onverwacht snel gegroeid."

Van der Kooi noemt als voorbeeld de groots opgezette conferentie "Reshaping Protestantisme in a Global Context", in september 2004 in Kampen gehouden. "Daarin werd de Bijbel in het geheel niet gethematiseerd. Waar is dat een signaal van? Van de kloof tussen systematische theologie en bijbelwetenschappen? Van hoe het moderne protestantisme de Bijbel kwijtraakte?"

De universitair hoofddocent dogmatiek en hoogleraar theologie van de charismatische vernieuwing aan de Vrije Universiteit te Amsterdam beroept zich op Melanchthon en zijn beroemde "Loci" van 1521. Uit dit werk blijkt dat de nieuwe beweging der Reformatie zich vooral verstond als een hernieuwde toewending tot de Schrift. "Men wilde in een oorspronkelijke zin evangelisch zijn, de inhoud van de Bijbel als belofte en toezegging van Gods genade ontvangen."

Tussen onze tijd en de vroegere Reformatie ligt een ontwikkeling die volgens hem gekenschetst kan worden als "de crisis van het Schriftprincipe", zo valt hij de Duitse theoloog W. Pannenberg bij.

Bijbelteksten worden in het huidige protestantisme gezien als een aanbod tot communicatie. "Ze praten niet zozeer over God, maar nodigen ons uit waar te nemen dat God zich toewendt en mede partij is onze werkelijkheid."

Van der Kooi wijst erop dat de loci van Melanchthon zijn geschreven "niet om de studenten van het lezen van de Schrift af te houden, maar om ze tot de Schrift uit te nodigen. Daarmee is wat mij betreft tegelijkertijd voor de dogmatische bezinning een criterium aangegeven, dat voor de huidige systematische theologie wellicht niet minder pijnlijk is dan voor de gevestigde theologie van die dagen. Komt de Bijbel nog aan de orde, wordt ze daadwerkelijk gelezen, uitnodigend tot eigen betrokkenheid, of is er, wanneer men eenmaal in de hoogbouw van systematische reflectie, hermeneutische filosofie of bezinning op het subject is aangekomen, nauwelijks meer een weg terug?"

Bron: Reformatorisch Dagblad



------------------------------------------------


Ik droomde dat ik een interview had met God.

Zo, dus jij wilde mij graag interviewen?''vroeg God.
Als U tijd hebt, zei ik.
God glimlachte. Mijn tijd is de eeuwigheid.
Wat voor vragen had je me willen stellen?''
Wat verbaast u het meeste aan de mensheid?
God antwoordde:
Dat ze de kindertijd maar niks vinden. Ze willen zo snel mogelijk
groot worden en dan verlangen ze er weer naar kind te zijn.
Dat ze hun gezondheid kwijtraken om geld te verdienen en dan hun
geld kwijtraken om weer gezond te worden.
Dat ze door zich zorgen te maken over de toekomst het heden vergeten
zodat ze niet in het heden én niet in de toekomst leven.
Dat ze leven alsof ze nooit zullen sterven en sterven alsof ze nooit
hebben geleefd.''
God pakte mijn hand en we waren een tijdje stil.

Toen vroeg ik...
Kunt u een paar levenslessen noemen die U, als Vader, aan Uw
kinderen zou willen leren?
God antwoordde met een glimlach:
Dat ze niet kunnen zorgen dat iemand hen liefheeft. Wat ze wel
kunnen, is zichzelf laten liefhebben.
Dat het niet goed is zichzelf met anderen te vergelijken.
Dat niet degene rijk is die het meeste heeft, maar die het minste
nodig heeft.
Dat we bij mensen die we liefhebben, in een paar seconden diepe
wonden kunnen openhalen, waarna het vele jaren duurt om ze weer te helen.
Te leren vergeven door vergeving in praktijk te brengen.
Dat er mensen zijn die erg veel van hen houden, maar die eenvoudig
hun gevoelens niet kunnen uiten of laten zien.
Dat twee mensen naar hetzelfde kunnen kijken en iets verschillends
zien.
Dat het niet altijd genoeg is om door anderen vergeven te worden.
Maar dat ze zichzelf moeten vergeven.
En dat Ik hier ben. Altijd
.


------------------------------------------------


Suzie Met The President
   

Now all of us, both Jews and Gentiles, may come to the Father through the same Holy Spirit because of what Christ has done for us
(Ephesians 2:17-18, NLT).  

Dear friends:  
Because of her superlative experience and skills, Susie was granted a great honor and privilege -- she was invited to serve in the office of the President of the United States .  

She was very excited about it, but she humbly wondered whether or not she would be able to make a very significant contribution.  

The first time she met the President she was literally awestruck and overwhelmed.She was speechless. She did not know how to communicate and left in embarrassment and frustration.  

The second time she felt more a little more at ease. One day the President embraced her and thanked her on different occasions for the good job she was doing. She became more and more at home and found herself coming into the presence of the President with anticipation and excitement. She was no longer reluctant, nor did she continue to have feelings of inadequacy. She was gradually able to make a very significant contribution to the President and his administration.

It is the same in the life of the believer. The more we come into the presence of God the more comfortable and natural we are around Him. Of course, as Suzie was with the President, we, in our relationship with our Lord, are always aware of who He is and we always behold Him with deep respect and awe. But we are no longer strangers. His presence becomes more of a wonderful, natural experience for us.

Also, the more we understand who He is and His great grace on our behalf, the more we can come boldly into His presence. The writer of Hebrews exhorts us to, "come boldly to the throne of our gracious God. There we will receive his mercy, and we will find grace to help us when we need it"
( 4:16 , NLT).

God desires our fellowship and intimacy. The Son of God shed His own blood to provide this access and intimacy. "He has broken down the wall of hostility that used to separate us.... He has brought this Good News of peace to you Gentiles who were far away from him, and to us Jews who were near. Now all of us, both Jews and Gentiles, may come to the Father through the same Holy Spirit because of what Christ has done for us"
(Ephesians 2:17-18, NLT).

 
Jullie zijn mijn handen
(de schrijver is anononiem)

Het kleine Normandische stadje had zwaar geleden onder de bombardementen van de oorlog. De meeste woonwijken waren totaal verwoest. Het leek wel één grote puinhoop.
En ook van het oude middeleeuwse kerkje in het centrum was maar weinig overgebleven.
Het dak was helemaal ingestort en van de muren stonden er nog maar een paar overeind. Langzamerhand waren de mensen nu begonnen met een voorlopig herstel. Overal werden kleine noodhuisjes en barakken opgetrokken, zodat de mensen in ieder geval een bescheiden onderdak konden vinden. Ze hadden daarbij veel hulp gehad van de Amerikaanse soldaten, die aan de rand van hun stadje een kamp hadden opgeslagen.
Er waren goede vaklui bij, metselaars en timmerlui, die in enkele dagen heel wat werk hadden verzet. Zo was er ook een groepje soldaten dat zou helpen bij het herstel van het kerkje. Jammer dat er zoveel mooie dingen onder het puin bedolven waren.
Vooral over het beroemde middeleeuwse kruisbeeld maakten de mensen zich zorgen.

Wat zou daarvan overgebleven zijn? Heel voorzichtig werd het puin in kruiwagens geladen, stukken steen, dakpannen, stukjes hout en glas. En eindelijk, na lang zoeken, vond één van de soldaten het oude houten kruis. Maar wat was dat jammer!
De handen waren er afgebroken! Ze zochten en zochten om ook de laatste stukjes van het kruisbeeld te vinden. Het puin werd nog eens goed uitgekamd. Maar de handen bleven spoorloos! Toen pakte een van de soldaten een potlood en schreef op de uiteinden van het kruishout: ‘JULLIE ZIJN MIJN HANDEN'.
De mensen van het stadje, die dat zagen, waren erg onder de indruk van die tekst. En ze wilden dat deze woorden altijd op het hout zouden blijven staan...
En als je nu – na vele jaren – in het herstelde kerkje komt, zie je nog steeds het kapotte kruis vooraan in de kerk hangen.
En als je goed kijkt vind je er nog de woorden, die de soldaat er toen opgeschreven heeft: “JULLIE ZIJN MIJN HANDEN”.

In de evangeliën staan veel verhalen waarin wordt verteld hoe Jezus mensen met zijn handen geneest, leven geeft, zegent (Mark 1:31; 7:32 en 10:16; Matth. 8:3 en 9:25) en brood uitdeelt (Mark 6:41; 14:22; Luk. 24:30). Christenen hebben de opdracht het werk van Jezus voort te zetten. Met een groep kunnen we een collage maken van de eigen handen door deze om te trekken en daarin iets te schrijven of te tekenen van de wijze waarop wij handen van Jezus kunnen zijn.

------------------------------------------------

The Strange Casket If you just listen and don't obey, it is like looking at your face in a mirror but doing nothing to improve your appearance (James 1:23 , NLT).

Dear friends: There is an interesting story I was told about concerning a small-town church and its new pastor. I do not know whether or not the story is true or just a parable, but consider its lesson. The author of this story is unknown.

A new pastor came to town and spent the first few long days calling on the inactive membership, one by one, family by family, begging them to come to his first service.

Sadly, however, all his effort was in vain. None of them showed up on Sunday morning. On Monday morning, he placed a prominent notice in the local newspaper. The notice proclaimed that the church was dead and, because of that, it was his duty as a pastor to give it a decent Christian burial. The funeral was announced to be held the following Sunday afternoon.

Morbidly curious, of course, the whole town turned out. Inside the church for everyone to clearly see as they entered the sanctuary, there was a large coffin, prominently placed high in front of the pulpit, smothered in flowers.

Everyone was seated, and anticipation was in the air. The service began. The pastor said an opening prayer, led in a quiet hymn, then solemnly read the church's obituary and delivered a touching and eloquent eulogy. He then invited the congregation to step forward and pay their final respects to the dearly beloved who had departed.

Everyone got up from their seats and formed a line, which slowly filed by the casket. Each mourner peeped inside -- and then turned away in shock, with a guilty, sheepish look, some in tears. Their faces became ashen.

This is what they saw: Inside the coffin, tilted at the correct angle, was a large mirror. Everyone saw himself!

Dear friends,
this is a dramatic example that the church is us. We are the body of Christ. It is just as much you and me personally as it is the next person. Let us heed the Lord's exhortation, and "not give up meeting together, as some are in the habit of doing, but let us encourage one another -- and all the more as you see the Day approaching" (Hebrews 10:25 NIV).

Yours for helping to fulfill the Great Commission each year until our Lord returns,

Bill Bright  

 

   
 
 
Design & Hosting by Cybermango